பி.கு.: சர்க்கரை வியாதியஸ்தர்கள் இந்தப் பதிவை படிப்பதற்கு முன்போ அல்லது படித்த பிறகோ, ஒரு இன்சூலின் போட்டுக் கொள்ளும்படி தாழ்வன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
அலுவலகத்தில் அன்று அதிகமான (அன்று மட்டும்தானா?) வேலையில்லாததால் என்னுடைய <a href=”http://www.manalkayiru.com/>”(ப)நடிக்கலாம் வாங்க”</a> கதையில் வந்த கதாநாயகனை போல் அல்லாமல், அன்று சீகிரமே வீடு வந்து சேர்ந்துவிட்டேன். இன்று என்ன எழுதலாம்/படிக்கலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டு வந்தபோது, பாக்கெட்டில் பொறியில் மாட்டிக்கொண்ட எலியை போல என் 4 மாசக் குழந்தை ஐஃபோன் கத்த ஐ! ஃபோனு என்று வண்டியை ஓரங்கட்டி எடுத்து பார்த்து, ப்ரியா என்று கத்த ஹலோவளாவினேன். காலையில் அலுவலகம் கிளம்பும் போது எனக்கும் அவளுக்கும் ஒரு சின்ன மனஸ்தாபம்.
“வந்துண்டிருக்கீங்களா? ரொம்ப பசிக்கறது”
“ஹும்!, வரும்போது ஏதாவது வாங்கிண்டு வரேன். என்ன வாங்கட்டும்?”
“ஆனந்தபவன்லேர்ந்து சமோசா வாங்கிண்டு வறீங்களா?…இருக்குமா?”
“இருக்கும்…பார்க்கறேன்…சரி. இல்லைன்னா?”
”இல்லைன்னா……..நீங்களே வேற ஏதாவது நல்ல காரமா …